|
|
|
|
Verschil van inzicht?
In een zigeunerdorpje waar we al vele jaren komen, besloot een “echtpaar” echt te trouwen. Het heeft ons nogal wat gesprekken en geduld gekost. Net voor de eerstvolgende kerkdienst feliciteerde ik het bruidspaar. Wat was ik blij dat ze in de kerk waren! Als beloning zei ik dat ik na de dienst een foto wilde maken van hen. Ze verlieten met een zeer blij gezicht de dienst......... om zich op te knappen en te scheren! Mij toch wel wat teleurgestel achterlatend! Gelukkig kwamen ze half in de dienst weer terug. Laatst bijgewerkt: 28-11-11 Nieuwsbrief. Bij deze de nieuwsbrief van oktober 2011. Bij deze de nieuwsbrief van juli 2011. Bij deze de nieuwsbrief van april 2011. Bij deze de nieuwsbrief van januari 2011.0ns werk en veranderingen in 2009. Het jaar 2009 was voor het werk en ons gezin een jaar van beproeving en verwondering, zoals u wellicht weet heb ik (Gerrit) een herseninfarct gehad, dit als complicatie na katheterisatie. Wij gingen in november voor controle naar Holland, nadat de doktoren in Roemenië een hartinfarct hadden vastgesteld. Eenmaal in het ziekenhuis in Rotterdam was de situatie dusdanig dat ik moest blijven. De derde dag ben ik gekatheteriseerd daarna trad er een complicatie op, CVA, met als gevolgdat ik linkszijdig verlamd ben. Opereren was in die situatie niet mogelijk en de eerste twee weken waren zeer zorgvol. Toen ik later stabiel was ben ik naar een verpleeghuis overgebracht, om te revalideren. Het was voor ons een zware slag temeer omdat een half jaar tevoren tijdens controle in het ziekenhuis gezegd was dat alles in orde was. Zo werden we van een leven in Roemenië op een evangelisatiepost teruggeworpen op een ziekenhuisbed. Bij de zorgen van het ziek zijn waren ook de zorgen om het werk in Oltenia waar we zo onverwachts weg gevallen zijn. Ook de evangelisten waren erg van slag. Ze stonden nu ineens alleen voor het werk dat we altijd deelden en waarbij ze nu zelfstandig moesten werken. Ook het werk dat ik anders deed kwam voor hun verantwoording. Echt een hele zware taak. Ook was het nog eens zo dat wij in Ostrov woonden. Daar was ons huis en voelden wij ons op de plaats die God ons gegeven had. En Andrei ons pleegkindje was daar. Om alles zo ineens los te moeten laten kostte ons veel verdriet. Hoewel we weten dat God ook met deze ziekte zijn bedoeling heeft en we vaak gesterkt werden door Hem. Hij was in het ziekbed dicht bij mij. Door revalidatie kwam enige zelfredzaamheid weer binnen bereik, ook mijn stem werd weer wat beter en de tijd dat ik thuis zou kunnen wonen om daar vandaan te revalideren kwam dichterbij. Vanwege de beperkingen en vooruitzichten moesten we ook remigreren en dus alles in Holland op de rails krijgen. Een hele klus. Gelukkig kregen we een huis aangeboden dat ingericht en aangepast werd. Zodoende waren we begin 2010 weer terug in Waarder waar we 19 jaar hebben gewoond voordat we naar Roemenië vertrokken. Tot juni ging mijn situatie door revalidatie heel langzaam vooruit maar helaas kreeg ik er epilepsie bij en dit zorgde weer voor een behoorlijke verzwakking zodat revalidatie steeds moeilijker werd. Uiteindelijk werd daarmee gestopt. In de zomer van 2010 ben ik samen met Elly voor het eerst weer naar Roemenië geweest. Dit gaf een heel dubbel gevoel, maar ook dankbaarheid dat we dit mochten meemaken weliswaar met beperkingen maar toch... we konden het werk weer zien en ervaren en de contacten met beide evangelisten verstevigen en verdiepen. Het jaar 2009 zijn we de maanden juli en augustus in Oltenia geweest in deze periode werd er een kerkje geopend en werden kinder- en tienerkampen gehouden en er kwam een hulptransport aan. De hulpgoederen werden verdeelt en een gedeelte bewaard tot de winterperiode. Er zijn diverse vergaderingen met de vriendengroep Oltenia en de Stichting Hulp Oost Europa geweest. Dit leidde tot het opstellen van een beleidsplan van 2010 t/m Deo Volente 2013. Zo zullen wij o.a. in genoemde periode zoveel als mogelijk, voor zover verantwoord is, naar Roemenië gaan. Met als hoofddoel de evangelisten zelfstandig te maken. Vanuit Holland hebben we enkele malen per week contact met Titu en Aurel en de BER kerken in Boekarest en Timisoara. Daarnaast willen we contact onderhouden met onze achterban door middel van de nieuwsbrief en website. Ook door diapresentaties hopen wij het werk in Oltenia blijvend onder de aandacht te houden. Dat wat hierboven geschreven staat is een korte samenvatting van laatste twee jaar speciaal voor hen die de nieuwsbrief niet ontvangen. Wilt u deze wel ontvangen, dan kunt dit per mail kenbaar maken. U krijgt de nieuwsbrief dan 4 maal per jaar via de mail gratis toegestuurd) In april is Elly naar Roemenie geweest voor het paasprogramma. Hieronder een kort verslag. Het was wel heel apart voor mij om na vijf maanden weer in mijn eigen huis te komen, heel eigen maar ook heel anders. Ik heb veel bezoekjes afgelegd, gesprekken gehad, natuurlijk waren er de paasprogramma’s en de maaltijd op tweede paasdag. De mensen reageerden heel erg hartelijk en meelevend. Echt op Roemeense wijze, je kan merken dat er een band is opgebouwd met elkaar in al die jaren. Toen wij in Ostrovul gingen wonen wisten we niet 'hoe donker' en hoeveel occultisme er in het gebied was en is. Misschien weten we het nu nog niet helemaal. Maar zeker is: God werkt! Op tweede paasdag hebben we voor het eerst avondmaal gevierd in Hinova, en de Heere was er. In andere gemeenten is er met regelmaat avondmaal. s’Middags was er een maaltijd voor de meer dan 60 bezoekers van onze gemeenten, het paste allemaal maar net in de zaal. De evangelisten zijn erg geschrokken door het plotselinge ziek zijn van Gerrit. Ze voelen zich 'alleen; en missen de morele en praktische ondersteuning. Gelukkig komt er hulp van buitenaf, maar niet iedereen weet dat Oltenia een 'ander' Roemenie is. Dit kan bij de goedbedoelde begeleiding nog wel eens voor verwarring zorgen. Ook praktisch is de afstand vaak te ver. Vanuit Timisoara is een enkele reis 5 uur. Tirgoviste 6 uur en Bucaresti 8 uur rijden. Dat doe je niet zo maar even tussendoor. Een van de evangelisten vertelde me: ik hou van de mensen hier. Het zijn mijn mensen en tijd om op de knieën te gaan is er ook want de nachten zijn lang. Maar de wijsheid om de mensen te begeleiden die ontbreekt me. We waren op kraambezoek bij een zigeuner. Hij zei met tranen in zijn ogen zo dankbaar te zijn dat domnul Gerrit in de gevangenis het evangelie had gebracht. Daarom was hij, toen hij weer vrij kwam getrouwd en nu was er een babygeboren. Toen Aurel hem vroeg of hij nog bad zei hij geen tijd te hebben. s’Avonds had hij het druk met de baby en er is geen licht in huis. Maar overdag dan als hij op het land werkt? Dan mocht hij toch niet bidden, dat had God zelf gezegd! Want in de Bijbel staat: 'waar twee of drie in Mijn naam vergaderd zijn zal Ik in hun midden zijn.' En hij werkte overdag altijd alleen, dan kon hij toch niet bidden? Deze man meende het heel serieus. Maar ook dit dorp, Gruia, is ons werkveld en hier zijn er nog zo veel die God niet kennen. Met de jeugdgroep uit Timisoara kwam ook een jongen mee die in het eerste jaar in Otniel het kinderhuis is gekomen. Hij is nu 20 jaar, een gelovige, leuke en gezellige knul maar soms o zo verdrietig. Want waarom wilden mijn vader en moeder mij niet? Ook Andrei was weer een paar dagen bij ons, stilletjes ging hij weer weg, wanneer mag ik weer komen? We weten het niet. We zorgden al een tijdje voor een baby. De moeder hield er niet van en wilde het kindje niet. Ik heb er nu een bezoekje gebracht. De moeder zei als u er niet geweest was, was hij allang overleden. Maar nu zorg ik zelf voor hem en ik hou van hem! Hij was gegroeid, te vies om zelfs maar op te pakken, maar hij was vrolijk en kon lopen! Sinds september zijn we in contact met een familie waarvan de man ernstig ziek is. Ondanks de morfine heeft hij veel pijn. Zijn vrouw komt zo vaak als mogelijk is naar de kerk. Ze vroeg me, mijn man heeft pas tot twee keer toe dezelfde droom gehad. Hij zag een heel vriendelijke man staan in lange witte kleren en die zei tegen hem: ”Open je hart”. Toen hij wakker werd is hij direct in de Bijbel gaan lezen. Wat denkt u zou dat de Heere geweest kunnen zijn? Tijdens huisbezoek heeft hij zijn zonden voor God beleden, vergeving gevraagd en ontvangen. Ook uit Oltenia zullen er zijn die God groot maken!
Paasprogramma 2010. Dit jaar hebben wij de programma’s in de week na Pasen gehouden, uit praktieshe overwegingen. Zo kan de groep uit Timisoara dan gemakkenlijker vrij nemen en Elly zou die week ook in Ostrov zijn. De pakketten waren door Jantina ingekocht en met behulp van de evangelisten ingepakt. We begonnen paasmaandag met het klaar maken van de zaal voor de maaltijd. Omdat er niet zo veel ruimte is voor zo veel mensen (60) zoeken we naar een oplossing om toch een leuke maaltijd te geven waarbij er niet zo veel ruimte nodig is om alles voor te bereiden en klaar te zetten. We maken veel thuis klaar. De kinderen hadden teksten geleerd die ze mochten opzeggen, en er werd veel gezongenen met elkaar. Het was gezellig. Het eerste programma was weer in de gevangenis. Van te voren was er overleg wanneer we konden komen en ook heel belangrijk met hoe veel pakketten. De redenering is heel duidelijk, hoe veel pakketten hebben jullie, zo veel mensen mogen er naar het programma komen. Dit jaar was er intern wat veranderd, het aantal gevangenen was verdubbeld en het aantal mannen die of heel erg arm zijn of geen familie hebben is ook verdubbeld. Dit betekende dat er zo,n tweehonderd mannen waren die met de Pasen geen pakket of iets extra,s hadden gekregen. En je bent met de feestdagen afhankelijk van je familie voor een normale maaltijd, iets lekkers is er anders zeker niet bij. Terplekke werd er uitgezocht wie of erg arm was of geen bezoek had gehad met Pasen. Deze mochten blijven de anderen werden weggestuurd. Voor ons een genante vertoning. We werden gevraagd om ook naar de gevangenis in Severin te gaan. Ooit werden daar met een vrachtauto pakketten gelost. Dit jaar waren er door twee kerken in totaal 46 pakketten gebracht, voor de ruim 1200 mensen. Japco heeft later nog een aantal pakketten daar gebracht. De groep had als thema het verraad van Judas en de opgestane Christus. Omdat het weer mooi was en de kinderen vakantie hadden was de opkomst goed en hadden we ook geen problemen zo als bevroren voeten of weggezakte auto's. De them',s en versjes die werden aangeleerd worden later weer tijdens de diensten herhaald. In Gruia waar altijd erg veel kinderen komen en de ruimte te klein is waren uit voorzorg de eerste al anderhalf uur van te voren gekomen .Toen wij eindelijk kwamen was hun geduld dan ook bijna op en de temperatuur binnen was echt boven normaal. Er waren meer dan honderd kinderen in het zaaltje. Het was ook moeilijk om de aandacht nog vast te houden en toch, wij mochten zaaien, zij hebben genoten en kregen ook nog een mooie kinderbijbel mee naar huis. Contact Het telefoonnummer van fam. Steenbergen is: Vast: 0348 785341. Mobiel: 06 16509040 |
|
U kunt een e-mailbericht met vragen of opmerkingen over deze website
verzenden aan steenbergenoltenia@gmail.com (Fam.
Steenbergen)
|
